el

Please peace

اسم ها

از جا  های       مختلف

صدا

این جا یکی زیر آب ها حباب می شود

میس دالَوِی

گریه ندارد که

حرف کوچکی ست از تو نوشتن

حرف

یکی حباب می شود

چوب   های   درخت بلوط

یکی بلوط می شود

تکرار

روی عضله

رسم   خطوط ِ

صدای کسی نجات می دهد

حباب می شود یکی

دو    تا    که نمی شود

دو     تا     کم    می شود

کم        تر      می شود

سرد است       و تر     می شود

سرد

انبوه

جان

جان من اشتباه کردم

تر        می شود کمی

برای دو تا

26/02/1385

ESMHA

Az ja haaye     mokhtalef

Seda

Inja yekizire abha hobaab mishavad

Mis Dalowey

Geryeh nadaarad keh

Harfe koochakist az to neveshtan

Harf

Keki   hobaab   mishavad

Choob  haaye   derakhte baloot

Yeki   baloot mishavad

Tekraar

Rooye azoleh

Rasme khotoote

Sedaaye kasi nejaat midahad

Hobaab mishavad yeki

Do    ta    keh  nemishavad

Do    ta    kam  mishavad

Kam  tar    mishavad

Sard ast va  tar mishavad

Sard

Anbooh

John

John man eshtebaah kardam

Tar    mishavad kami

Baraaye do   ta

26/02/1385

واريته

يك سالگي جدا
تقسيم لنزها
نقاشي از بچگي درست نيست
O
ساعت ها
گاهي وقت ها
تمام اينكه وجود داشته باشد

امير قاضي پور

چه قدر فکر می کند که چه فکر می کند کلمه

Domino

یک سالگی جدا

تقسیم لنزها

دنبال سطرها می گردم؛ دنبال ادامه ی گفتار روی زمین / این که روی زمین است خوب است / تداعی نشانه های پیرامونی / من این کار را اولین بار است که خوانده ام / و همان اولین بار یادداشتم را شروع کردم / و کسی نمی گوید چرا یک بار خوانده ای / دفعه ی بعد به دنبال تکه های روی زمین می گردم / چیزی که به درد کلنجار می خورد /

تقسیم لنزها

تقسیم لنزها

سطر خوبی است / ولی بعد از آن دوباره این امیر است که حرف می زند / چه کسی مگر باید حرف بزند؟ / یا باید حرف بزند / یا باید روی زمین تکه های خوبی برای جمع کردن است /

دایره را می خوانم / چرا درست نیست / دایره که هست / پس چه می تواند نباشد؟ / بله فهمیدم / خطوط زمان / زمان خطی / با این که دعدعه ی زمانی در دال ها پخش و پلا است (و این نظم کار است که پخش و پلا است) ولی زمان راه یافته در کارهای پیشین امیر قاضی پور، پیش چشم نیست / زمان مورد خطاب و پرسش است ولی حوزه ی زمان مند این کار، در سیطره ی زمان خطی و کلاسیک (تعریف زمان بر اساس فیزیک مکانیک) جای نمی گیرد /

نکته ی قابل بحث دیگر کارکرد موسیقی در این کار است / امیر قاضی پور هم چونان سفید خوانی های خود را دارد ولی در این کار سکته های روایی کم تر شده است / تصحیح می کنم به گمانم در خدمت شعر، فرو روی کرده اند / تکرار مسوط بلند در انتهای سطر های 1 و 2 و 4 و 5 و بهره گیری از هجای "ها" در سطرهای 2 و 4 و 5، و پایان دادن سطرهای جاری با سطری ساکت از لحاظ موسیقیایی همه موجبات این را فراهم کرده اند که در این کار موسیقی در لایه های درونی پرسه بزند / البته امیر در گزشته هم این ترفند را به کار بسته است مثلن کار "این تا تو روز" /

و نکته ی ضروری برای بیان، این است که لزومن بودن یا نبودن جزئی به نام موسیقی در چیدمان شعری به خودی خود ارزش یا ضد ارزش نیست /

مرا ببخشید که دیگر نمی توانم متن را ادامه بدهم / "جامائیکا" اصلاحیه خورده است و مشروط به حذف ده سطر مجوز خواهد گرفت / آن هم بدون حتی یک سه نقطه ی خشک و خالی، به جای سطر شهید / من هنوز متن اصلاحیه را از رضا کردبچه دریافت نکرده ام ولی بسیار مشتاق ام بدانم چه بر سر کارها امده است / این اصلن یک نگاه ارزشی  صرفن به مقوله ی کاری خودم نیست / برایم سخت است / شما وقتی آماده اید باید به راه بیافتید / بعد از آن که ارزشی ندارد / و البته اگر با کارهای من چونین کرده اند وای به حال شعرهای بقیه / تمام برنامه ریزی ام به هم ریخته است / و انگار نمی شود در این مملکت برنامه داشت / چه کسی را دور می زنیم؛ نمی دانم / نمی دانم این حرف ها از کجا آمد و چه ربطی به یادداشت من روی کار امیر دارند / البته / البته که جامائیکا هم کشوری ست / کهربای کاغذ / نقره می کند / کیبورد دو حرف دارد که خوب می خورد / بر نمی خیزد و / تداوم . . . / واریته / آقا شما من رو نکشتی؟ / آقا من گم شدم / و یکی داره توی هوا میخک می کاره / من گل هام رو فروختم / من سه تا میخک رو روی مزار آقام گذاشتم / سه از تو بالا می رود / و تو منتظر چهارمی هستی / آقا سگ ها کجا می تونن وَق بزنن / گلاب به روتون / کجا می شه شعرامو بریزم توی جوب / جوی آب خیابون شاپور / کنار کوچه ی استاد حسن بنا / آش نذری می پزم / و نذر می کنم دیگه شعر ننویسم / دور از جون / بچه بدون بابا می خوام چه کار؟ / کوچه به من خونه نمی ده / و من می میرم بدون کلمه / بدون خیابون شاپور / ساعت شش صبح / وقتی اتوبوس حس می کنه که مه گرفته و / اون وقت باید رفت / باید رفت و کوچه رو پیدا کرد / آش می پزم / و کیبورد دو حرف بیشتر ندارد / واریته / ای کاش لنزها / نقاشی درست نیست / این شعر عجب قطعیت منقطعی دارد / در سطح ها ریزش صورت می پذیرد / چه قدر خوب که ما می نویسیم / هنوز می شود / دو حرف / دو حرف روی ستون های فرو ریخته / به خدا من آدم راحتی هستم / با سطح ها بیگانه ام / و هنوز می توانم در نمایشگاه بدوم و با دوستان کوچکم بازی کنم / شعر کلمه است / می تواند باشد / کی گفته نمی شه ریخت توی جوی خیابان خواجوی کرمانی / کی گفته نمی شه ریخت و پاشنه کوبید پشت در / دو کلمه بیشتر ندارد شعر / دو تا برای پاشنه ی آخر / واریته / شعر می نویسم / و شاید قاب ها برایشان کافی است / شاید / میل به فراموشی / سپیده ی خواهش / کلمه برای بوسیدن میخک / میخچه / میخ / از این که بهتر نمی شود / همین طور می نویسم و / دندانه می گیرد کلمه / کلمه / کلمه / آغوش می گیرد و / من بزرگ تر از آن ام / آب می شوم / کلمه / سه تا از همان میخک ها برای بقا /

الهام ملک پور

22/02/1385

مورچه

گریز از مرکز

گریز از سطح متقابل اشیا است

من غیب نمی گویم         و درست به همین خاطر است این که چگونه می شود روی بره راه رفت

گیرزگاه           نجات نمی دهد

پاهایم را جمع می کنم        و روی دشک ملحفه ی زرد می اندازم با حاشیه ی نازک آبی سیر

همه چیز مهیا است

مرکزیت مداوم حاشیه های آبی

همه چیز روی زمین تاس می اندازد

و آگاهی در مسیر خودش در رفت و بازگشت است

راه می اندازد

که مرتع از زمین دور است

کاش می شد دوباره رفت

کاش

دوباره صورتی

نجات نمی دهد مگر

Domino یک ساله شد / سوم اردیبهشت ماه یک هزار و سیصد و هشتاد و پنج

مانیفست شماره 2 < زمان صفر

نفرین نامه 4 < شعر

نقدی بر علامت مشخصه از کارهای رویا تفتی < نقد

اول مکث بود بعد دومینو < یادداشت

پلات < شعر

واژه کلمه ای ست که خوابیده

همان بهتر است که بخوابد

من عزادار اولین روسبی جهان ام

منقار در گوشت بی مهره

عریان از تساوی اشیاء

انگشت می شمارم

بر           بالای دماغ های سه گوش

به پشت خوابیده و

آرام نفس می کشد

و منقار مرغ دریایی

امتحان نهایی

آرام نفس می کشد

غروب دو تا ست و

همان که خوابیده

دو تا

همان دو تا

11/12/1384